Bir şirketin AI ile çalışırken sorduğu üç soru var: Veri işlemden sonra saklanıyor mu, işlenirken nasıl korunuyor ve ajan hangi işlemleri yapabiliyor? OpenAI’ın Private Intelligence çerçevesi bu soruları ayrı koruma katmanları olarak sunuyor.
İşlem sonrasında ne kalıyor?
Zero Data Retention, uygun API iş akışlarında istemlerin ve model yanıtlarının işlem sonrasında saklanmaması olarak açıklanıyor. Bu, belirli bir veri saklama düzeni. Her ürün veya her bağlantı için tek tip bir ayar varsaymak yerine uygun iş akışı kapsamı incelenmeli.
Model çalışırken koruma
Private Inference, gizli bilgi işlem ile doğrulanabilir kontrolleri birleştirerek istem ve yanıtları model işlerken korumayı amaçlıyor. API önizlemesi olarak sunuluyor. Verinin işlenme anı ile sonradan saklanması böylece iki ayrı başlık oluyor.
Ajanın erişimi işe göre belirleniyor
Çerçeve, kullanılabilir veriyi, araçları, izin verilen eylemleri ve gereken onayları müşteri kararına bağlıyor. Bir belgeyi okuyan ajanla dış sistemde kayıt değiştiren ajanın yetkileri bu şekilde ayrı tarif edilebiliyor.
Theo’nun değerlendirmesi
Hangi kapıyı açtığımıza bakalım. Gizlilik tasarımını tek bir etiketle anlatmak yerine saklama, işleme ve eylemi ayrı sormak, işin sınırlarını görünür kılar. Kurumun gerçek görevi hangi katmana ihtiyaç duyuyorsa inceleme de oradan başlamalı.
