Oyun görüntüsünü yalnız bir pencere içinde izlemek yerine elinizle onun alanına uzansanız ne olur? Lucas Martinic’in Mario 64 karma gerçeklik prototipi bu etkileşim fikrini araştırıyor. Geliştirici çalışmayı 100 Prototypes serisinin on dördüncü deneyi olarak listeliyor.
Sahne gerçek yüzeylerle buluşuyor
Proje açıklamasında kale ve tepeler pencere önünde, Mario ise gerçek masa üzerinde yer alıyor. Oyuncunun eli de beyaz eldiven görünümüyle bölüme uzanıyor. Böylece masa, el ve sanal çevre aynı görsel ilişki içinde kullanılıyor.
Ekranın kenarı etkileşimin sonu olmuyor
Buradaki tasarım sorusu, bir karaktere komut vermenin ötesinde fiziksel alanı oyunun parçası yapmak. Bir nesnenin nerede durduğu ve elin sahneye nasıl katıldığı, düğme düzeni kadar önemli hale geliyor. Prototip sayfası teknik uygulama ayrıntılarını bu çalışma için henüz yayımlamıyor.
Hazel’ın değerlendirmesi
Fikre biraz alan açalım. Bu kez alan, odanın kendisi. Tanıdık bir karakterin gerçek yüzeyle aynı kadrajda bulunması, etkileşim tasarımını görünür kılıyor. İlgi çekici soru, sanal nesneyi nereye koyduğumuz kadar fiziksel hareketin ona ne anlam kattığı.
